Wie is Mara?

Deze blog gaat niet over mij, als dat zo zou zijn dan was je waarschijnlijk ook niet nieuwsgierig naar deze pagina. Voor hen die een beetje benieuwd zijn naar het meisje achter de recepten en artikelen heb ik dit stuk geschreven, wat is tekst nu zonder context of kennis van de auteur? Ik ben ervan overtuigd dat al het geschreven woord vanuit een bijzonder perspectief geschetst is. De ervaringen en gebeurtenissen in ons leven dragen bij aan onze manier waarop we naar de wereld kijken. Mijn kijk is niet jou kijk, ik wil dus graag met jullie delen waar mijn kijk en ideeën vandaan komen.

Wat is haar achtergrond?

Er zijn veel dingen die mij gemaakt hebben tot de persoon die ik nu ben, van veel ben ik me waarschijnlijk niet eens bewust. Laat ik beginnen met mijn scholing, die is niet heel bijzonder om eerlijk te zijn. Ik ben een echt vrije school kind en heb hier de basisschool en de middelbare school doorgebracht. Het tekenen en bezig zijn met handwerk vond ik ontzettend fijn, daartegenover was ik bijzonder slecht in rekenen en grammatica (nu nog steeds). Omdat ik altijd genoot van tekenen besloot ik het Grafisch Lyceum te doen. Het was een veilige keus en niet echt een uitdaging, tot ik in het tweede jaar kwam althans. De klas werd opgedeeld en door de specialisatie visualiseren werd alles ingewikkelder. In dit jaar ontwikkelde ik een eetstoornis die tot kortgeleden altijd in periodes is blijven terugkeren. Ik was in deze periode niet erg tevreden met mezelf en dus ook niet met mijn tekenwerk. Dit heeft gedurende de hele opleiding op de achtergrond gespeeld, tot de laatste dag waarop de diploma-uitreiking was.

Waarom koken en huidverzorging?

Na het halen van mijn diploma ben ik regelrecht naar het buitenland vertrokken. Inmiddels had ik geen sessies bij de psycholoog meer en kon ik stoppen bij de diëtiste omdat ik bijna op goed gewicht zat. Ik voelde me sterk nu ik klaar was met school. Mijn doel was om het leven te leven en iets te doen wat voldoening opleverde. Naast tekenen heb ik ook altijd erg genoten van bakken en koken. Vroeger waren dat allemaal mierzoete gebakjes, later gezonde bananenbroden en dadelballetjes (nu een beetje van beiden). Met deze passie wilde ik anderen blij maken, en proberen om op een duurzame manier te leven. Ik ging werken op Ecolonie, een ecologische woongemeenschap in Frankrijk. Deze plek heeft veel indruk op me gemaakt. Het was midden in de Franse natuur en de mensen waren er warmhartig. Door deze setting begon ik me snel thuis te voelen, de mensen werden na een tijdje als familie. Op Ecolonie heb ik ongeveer 10 maanden in de keuken gewerkt, eerst als keuken assistent en later als kok. Naast het koken hield ik me ook bezig met ecologische huidverzorging maken. Zeepjes en crèmes, van alles heb ik in elkaar lopen knutselen in de keuken van Oikos (het merk waar Ecolonie zijn huidverzorgingsproducten onder verkoopt). Voor ik het wist was er bijna een jaar verstreken. In maart 2018 kwam ik weer thuis, het was heel vreemd om weer in het bruisende Nederland te belanden. Hoewel ik het maken van verzorgingsproducten niet meer als werk had, ben ik me blijven verdiepen in kennis rondom aromatherapie en huidverzorging.

Heden

Op Ecolonie heeft mijn eetstoornis zich goed koest weten te houden, al zag ik wel dat ik langzaam weer begon af te vallen. Toen ik thuiskwam was het hek van de dam en in combinatie met mijn werk bij een vegan restaurant als keuken assistent ging het snel de verkeerde kant op. Gelukkig had mijn moeder inmiddels wel geleerd hoe ze eetstoornisgedrag kon signaleren en confronteerde ze me. Terug naar de huisarts dus. Ik stopte met mijn baan in de keuken omdat het me afpeigerde en ging volledig voor herstel, ik was het zat. Mijn gedachtes zijn gelukkig alweer een tijd vrij van eetstoornis en mijn lichaam is alweer bijna op gezond gewicht. Ik kan nu echt zeggen dat mijn eetstoornis fase voorbij is, na 4 jaar deel van mijn leven te zijn geweest. Het verschil is dat ik eten niet meer de baas laat zijn over mijn gedachtes, ik kan ervan genieten en zie het leven om van te houden. Eten is een prachtige manier om het leven te vieren en om met anderen te genieten. 

De toekomst

Wie weet wat de toekomst te bieden heeft? Ik hoop op veel goeds. Koken zal voor mij op de een of andere manier wel een rol blijven spelen, net als aromatherapie (wat ik heb opgepikt op Ecolonie). Tegenwoordig teken ik ook weer een stuk meer en lees ik veel over filosofie. Zolang ik dit kan doen weet ik dat het niet uitmaakt wat er verder gebeurd, het nu is de enige tijd die er toe doet.